Zes maanden zonder smartphone: The Good, the Bad and the Unexpected

Langer dan een week rondwandelen zonder smartphone is sociale zelfmoord, toch?

Zes maanden geleden wierp ik mijn Iphone in het kampvuur.

De aanleiding: een anti-technologie speech van een reisgenoot, frustratie over hoe vaak ik op dat ding keek en het verlangen met rust gelaten te worden. En alcohol. En een mooi meisje waarop ik indruk wilde maken.

Niemand zag het en mijn telefoon stierf een stille dood. Oeps. Wie zijn Iphone brandt moet op de blaren zitten.

Ik haalde mijn oude Nokia uit de kast. Bellen, sms’en, trillen: meer kan het niet. Geen internet. Geen Google Maps. Geen Whats’app. Geen familiekiekjes, godzijdank.

The Good

Minder afleiding. De eerste dagen trok ik mijn Nokia nog bij ieder wachtmomentje uit mijn zak, bij de tram, in de collegezaal, etc. Al vrij snel kreeg ook mijn onbewuste door dat er niets, maar dan ook niets op dat ding te beleven viel. Nu trek ik op zulk wachtmomentjes mijn aantekeningenboekje uit mijn zak en schrijf ik korte verhaaltjes.

Betekenisvolle gesprekken. Sms-en met t9 is een ramp, dus ik bel vaker. Werkelijk praten, iemands stem horen, is een verademing vergeleken met iemands gemoedstoestand aflezen uit smileys. Ook hebben de gesprekken meer diepgang, omdat ik nog niets over het leven van de ander heb gehoord via WhatsApp en dergelijke. Ik hoef dus nooit meer onoprecht geïnteresseerd te doen.

Privacy. Met een smartphone geef je tal van bedrijven de intiemste details uit je leven, die je je beste vriend tijdens een goed gesprek na anderhalve fles wijn nog niet zou toevertrouwen. Waar je je boodschappen doet, wat je intoetst op Google, welke pornografie je kijkt, etc. Daarnaast kunnen we er sinds Edward Snowden niet meer omheen dat overheden grootschalig hacken. Ieder uur van de dag zou er iemand mee kunnen kijken en luisteren. Wil jij permanent gevolgd worden door een cameracrew, niet wetende wie er uiteindelijk meekijken? Ik niet. Ik heb zat te verbergen.

Thuis is thuis. Werk is werk. Het helpt de werelden gescheiden te houden. Die barrière die anderen ervaren omdat ze mij moeten sms-en zorgt ervoor dat ik onderuit gezakt op de bank een boek kan lezen terwijl problemen zichzelf oplossen. Als het werkelijk belangrijk is bellen mensen wel. Niet heel vaak dus.

Praktisch. Mijn Nokia kost minder dan een maand van een smartphone abonnement, is licht en klein, gaat na opladen twee weken mee en is gebouwd als een tank. Nu jij weer, smartphone.

The Bad

Geen muziek. Daar heb je me. Dit is gewoon een gemis, klaar. De tijd van downloaden via Limewire en dan op een cd’tje branden voor op de walkman zijn ook voorbij.

Geen foto’s. Ook dit mis ik. Ik sleep niet de ganse dag mijn spiegelreflex mee. Als iemand een telefoon zou uitvinden die lang meegaat, kan sms-en, bellen, foto’s maken en Spotify heeft – en verder niks ­– zou ik deze meteen kopen.

Vijf berichten op een rij. Niet iedereen heeft door dat ik op mijn telefoon iedere sms apart moet openen. Ik krijg dus regelmatig vier berichten van enkele woorden achter elkaar die samen één gedachte vormen. Dan is mijn telefoon tien seconden non-stop aan het trillen. Soms volgt er nog een vijfde met ‘sorry.’ Heel fijn, die meelevende vrienden.

The Unexpected

Ik mis niks. Dit klinkt tegenstrijdig met het bovenstaande, maar ik bedoel dat ik nooit het gevoel heb dat ik belangrijke informatie heb gemist. Mijn grootste angst vooraf was dat ik buiten de boot zou vallen. Wellicht mis ik nu om de haverklap feestjes en andere gave evenementen, maar omdat ik er niets van meekrijg – ook geen foto’s achteraf – heb ik nul komma nul het idee dat ik iets mis.

Nieuwsgierigheid. Acht jaar geleden trok mijn eerste Iphone veel bekijks. Mensen vroegen regelmatig of ze hem eens mochten vasthouden. Nu vragen mensen regelmatig of ze mijn Nokia mogen vasthouden. Vaak leidt dit tot interessante gesprekken over de rol van technologie in ons leven.

(On)afhankelijkheid. Een smartphone kan alles beantwoorden: de vertrektijden van je trein, de kortste route naar de supermarkt, waar het hoogst gewaardeerde bakkie koffie wordt geschonken, etc. Met een smartphone heb je niemand meer nodig. Ik wel – en dat is heerlijk. Mensen zijn ongekend behulpzaam en vriendelijk als je ze iets vraagt. Ik ontdekte via zo’n gesprek op straat mijn nieuwe favoriete boekenzaak.

Dus… langer dan een week rondwandelen zonder smartphone is sociale zelfmoord, toch?

Vind je dit interessant?

Ontvang elke maand interessante inzichten uit het verre verleden en opmerkelijke ideeën uit het heden.

4 comments

  1. Wat een mooie ervaring. Ik ben net begonnen om Twitter eruit te gooien. Merkte dat ik steeds keek, ook tijdens het lezen van boeken. Nu wil ik mijn smartphone op een onlogische plaats leggen en maar eenmaal per dag kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*